Tussen het Wolfert College en De Nicolaasschool in Rotterdam bestond een samenwerking op het gebied van onderwijstijdverlenging.

Als docent van het Wolfert College heb ik meerdere schooljaren een lessenreeks creatief schrijven gegeven aan talentvolle leerlingen uit groep 8 van de Nicolaasschool. Zij gingen aan de slag met schrijfbegrippen als dialoog, tijd, ruimte, plot en personages. De leerlingen hebben verschillende teksten geschreven. Hieronder een voorbeeld van een autobiografisch verhaal.

De eerste keer dat ik droevig bericht kreeg over de telefoon……………………
Ik logeerde bij mijn oom en tante, want mijn moeder was naar Kaapverdië gevlogen vanwege mijn opa. Hij was doodziek. Op een van de logeerdagen kreeg ik mijn moeder aan de telefoon, luisteren jullie mee? 

Ik was aan het computeren in de kamer van mijn neef. Ik speelde het spelletje Bomberman. In die tijd vond ik dat een heel leuk spel, daarom zat ik ook vaak achter de computer. Ik vond het leuk om tegenstanders op te blazen met mijn bommen. Dus ik was ook heel vrolijk.
Mijn neef zat naast mij tv te kijken. Toen hoorde ik dat mijn tante iemand ging bellen. Hopelijk was het mijn moeder, want eerlijk gezegd had ik erge heimwee. Naast mij hoorde ik mijn neef lachen, hij had het blijkbaar erg naar zijn zin. Hij had waarschijnlijk iets grappigs gezien op de TV.

Mijn tante kwam opeens  de kamer ingelopen . “Het is voor jou”,  zei mijn tante. Ze gaf me de telefoon. Ik nam de telefoon aan. “Hoi mam, hoe gaat het?”,  vroeg ik met een trillende stem. “Ja het gaat wel”,  antwoordde mijn moeder zacht. “Is er wat ?”,  vroeg ik bang. “Nee niks”,  zei ze terug. “Je klinkt zo raar”, zei ik bezorgd.
Toen maakte ik me echt zorgen om haar. “Hoe gaat het met opa?”,  vroeg ik snel. “Wordt hij weer beter?”  “ Nee Jason”,  zei mijn moeder, “opa is dood. “
Mijn moeder begon hard te huilen. En ik ook. Ik kon het niet geloven.  Mijn eigen opa was dood. De opa van wie ik het meeste hield.

Gelukkig had ik een beterschapstekening voor opa gemaakt.  Maar in plaats daarvan ging de tekening in zijn kist.
Zo kan hij altijd aan mij denken, al is hij er niet meer.

JASON DUARTE RAMOS december 2010